Generator Badacza (Zew Cthulhu)

Każdy wynik to pojedynczy, krótki raport śledczy napisany z perspektywy jednej fikcyjnej postaci pracującej gdzieś w Nowej Anglii w latach 20. XX wieku lub w jej okolicach, którą fani Mitów Cthulhu rozpoznają. Każdy raport składa się z kilku powtarzających się elementów: zawodu lub zajęcia dodatkowego, sposobu, w jaki dany śledczy traci kontrolę nad własnymi nerwami, ostatniego miejsca, w którym był widziany, roboczego tytułu w teczce z aktami sprawy oraz drobnych, prywatnych nawyków, które wyróżniają go jako osobę, a nie akta.

Generator wybiera z dwudziestu tematów, w tym zawodu z lat 20. XX wieku, presji psychicznej, ostatniej znanej lokalizacji, tytułu akt sprawy, kontaktu z antykwariuszem, ujawnienia zakazanych książek, sceny z tajnej knajpy lub uniwersytetu, cienia traumy wojennej, dziwnej umiejętności, która kiedyś się przydała, brakującego linku do współpracownika, wskazówki z wycinka z gazety, rodziny, która im nie wierzy, rozpoznawania symboli sekty, zawartości kufra podróżnego, fobii lub obsesji, prywatnego występku, ograniczenia związanego ze spotkaniem w Mitach, pisma w notesie, ostatniego adresu przed zaginięciem oraz imienia i nazwiska śledczego z epoki. Każda soczewka to osobny wycinek świata, więc rolka z antykwarycznej soczewki kontaktowej czyta się inaczej niż rolka z rozpoznawania symboli kultowych, nawet jeśli w obu przypadkach soczewka znajduje się w futerale.

Każdy opis zaczyna się od tego samego szablonu, pojedynczego badacza i pojedynczej małej kotwicy, która spaja resztę akapitu. Kotwicą jest sama soczewka: francuski rozmówka, która wciąż lekko pachnie olejem maszynowym, pojedynczy mosiężny kompas, który nie wskazywał prawdziwej północy od jesieni 1919 roku, antykwariusz z Wiednia, który podpisuje każdy list wyblakłą zieloną pieczęcią. Ta pojedyncza kotwica spełnia funkcję całego akapitu, ponieważ otaczające ją szczegóły są do niej dostosowane.

Opisy są napisane tak, aby pasowały do ​​materiałów z sesji z lat 20. XX wieku. Nie ma tu teatru z myślnikiem, melodramatycznego ujawnienia w zdaniu końcowym ani kanonicznych nazw zapożyczonych z materiału źródłowego. Mentorem badacza może być niewidomy kowal, który nigdy nie zapytał o jego imię; mentor nigdy nie jest postacią kanoniczną z Mitów. Zakazany dokument może być cichym zapachem miedzi, przechowywanym w małym skórzanym notesie; dokument nigdy nie jest dosłownym cytatem. Głosy są inspirowane tonem epoki, a nie go cytują.

W kampaniach planszowych traktuj każdy opis jak jednowierszowy szkic postaci niezależnej (NPC). Kotwica staje się pierwszym haczykiem przy stole, a szczegół pomocniczy drugim. Gracz, który słyszy, że pismo odręczne śledczego zmienia się na jednej stronie z miedziorytu na pospieszny, odwrócony bazgroł, ma o co pytać, co zbadać i do czego może wrócić w późniejszej sesji.

Każdy opis jest napisany tak, aby mógł posłużyć jako punkt wyjścia do szkicu postaci, materiałów do sesji zerowej, akapitu otwierającego opowiadanie lub pierwszego wersu wpisu postaci niezależnej (NPC) w teczce prywatnego detektywa. Język jest celowo nawiązujący do epoki; opisy pozostają w latach 20. XX wieku, nie popadając w melodramat ani pastisz gatunkowy.